Toen de Heere Jezus Christus op de Goede Vrijdag aan het kruis hing, was er een duisternis van drie uren. In de Bijbel staat de duisternis voor alles wat God niet is. In die Godverlatenheid betaalde Christus voor de zonden. Vervolgens scheurde het voorhangsel in de tempel middendoor van boven naar beneden: God opende de versen en levenden weg tot Hem door Christus. Vanwege het sterven van Christus kunnen wij met vrijmoedigheid tot God gaan. 

Lukas 23 vers 44 en 45: ‘[44] En het was omtrent de zesde ure, en er werd duisternis over de gehele aarde, tot de negende ure toe. [45] En de zon werd verduisterd, en het voorhangsel des tempels scheurde midden door’.

De Zoon gescheurd

Gemeente, ouderen, jonge vrienden, voor ons als Bijbellezers had het verschil al niet groter kunnen zijn. Zojuist ging het op Golgotha over het paradijs. Als de Heere Jezus amen zegt op gedenk mijner als U in Uw Koninkrijk zult gekomen zijn.

Voor die ene kwaaddoener die dat kruis de boom des levens wordt. Hij zal nog deze dag met Christus zijn in het paradijs. Op deze afschuwelijke dag. Op deze plaats geurt het van het leven. Groter kon het verschil toch wel niet zijn.

Dan als de zesde uur aanbreekt zegt de evangelist wordt het duister. Zo donker als het op de aarde haast niet kan zijn. Om 12:00 uur. Als de zon op het felst is. Net ging het over het paradijs. Zo heerlijk. En nu wordt het zo donker.

De stemmen, de spot, de smaad is niet van de lucht. De een zweept de ander aan. Plots dan die volstrekte donker. Die mensen op Golgotha die moeten dat tot in uiterste verbijstering hebben meegemaakt. Onthutst, ontsteld. Drie uur lang. Laten we het concreet maken dat duurt twee kerkdiensten lang.

Wat is dat geweest als je daar staat. Laat staan dat je daar hangt aan een kruis. Geen gewone zonsverduistering. Met Pascha volle maan. Allerlei verklaringen voor die duisternis maar denk dat we tekortschieten als we niet zeggen dat het de hand van God was.

Teken van het oordeel. Die duisternis de hand van God. Die slaande hand. Die ooit de duisternis gebracht had over Egypte. De negende plaag. Die dik genoemd wordt. Toch nog van een andere soort. Plaag over Egypte. Maar hier is sprake van de volle toorn van God die Hem raakt. Die het licht is.

Wat hier gebeurt op Golgotha doet meer denken aan een woord van Amos. Vanwege de ongerechtigheden van Israël. Dat de Heere het niet vergeten zal. Het zal ten dien dage geschieden dat Ik de zon bij dag verduisteren zal. Die toorn pakt zich hier in volle sterkte samen over Golgotha.

Als het over de profeten gaat, is duisternis dikwijls een teken van de toorn van God. Jesaja spreekt er ook van als hij de oordelen over het volk ziet opdoemen. Duisternis. Licht zal verwoesting zijn in hun aangezicht. Duisternis beeld van het kwaad, van de dood.

Verloren zondaren zitten naar een Bijbelse uitdrukking in de duisternis. Doen de werken van de duisternis. Kinderen van de duisternis. Onderdanen van de vorst van de duisternis. Moeten we er nog meer over zeggen? Duisternis staat voor alles wat God niet is. Niet kinderen van het licht wordt, dan de buitenste duisternis. Golgotha duisternis. De Vader is er niet. De Vader is er niet voor de Zoon want tot zonde gemaakt.

Wie zal in woorden vangen wat dit is. Dit lijden zo aangrijpend. In een woord. Dit is de hel. Let maar op. Nee je ziet niets vanzelf. Je hoort wel iets. Mijn God, Mijn God waarom hebt U Mij verlaten? Dan troost ik mij met Maarten Luther die ooit aan zijn bureau zat, en uren peinsde over die tekst, en opstond en hoofd schudde ik begrijp het niet.

Dat moet die mensen toch wat gedaan hebben. Dat wilde het volk wakker schudden. Vreze en beven. Dit minachten ze nog in ongeloof. Dit laat de waanzin van het hart zien zegt Calvijn. Geen acht slaat op het licht van de hemel.

We kunnen dit ligt vinden. Maar houd het dicht bij jezelf. Ik zeg het ook tegen mijzelf. Grijpt het je aan? Hier blijkt als nergens hoe afschuwelijk de zonde is. Wat het God doet, wat het Hem kost. Dit niet het enige wat er gebeurde. Lukas verhaalt: de zon verduisterd, en het voorhangsel scheurt.

Ryle daarover zegt, onder ons wel bekend, een teken voor de mensen en dit teken voor de kerk. Dat voorhangsel, dat zware gordijn. Dat scheurt zomaar doormidden. Kun je niet zomaar zeggen. Meters hoog en meters breed. Josephus geschiedschrijver: 15 meter hoog en breed en merkt ook nog op dat het tien centimeter dik was. Hij schrijft ook nog, ik weet niet hoe hij dat weet, dat twee paarden aan twee kanten een dat niet kunnen scheuren. Laten we aannemen dat het waar is.

Je weet waarom het daar is. Scheidt het heilige van het heilige der heiligen. De Heere had Mozes het opgedragen. Scheiding maken tussen het heilige en heilige der heiligen. Zal een sierstuk geweest zijn. Imposant. Gestalte van engelen, cherubim. Een ding maakte het duidelijk: hier is geen toegang. Behalve de hogepriester een keer per jaar met zoenbloed. Wie daar naderde die moest sterven. Hier is Gods heiligheid.

U moet denken aan Sinaï. Iemand mocht de berg al niet eens aanraken. Zo heilig is de Heere en zo onheilig zijn wij. Het voorhangsel maakt scheiding. Niet alleen tussen heilige en heilige der heiligen maar ook tussen heilige en onheilige. Lukas beschreven dat voorhangsel schudde van middendoor. Met eerbied gesproken geen sprake van slijtage. Dat het al een beetje zou gaan rafelen. Dan zou je verwachten scheuren van beneden naar boven.

We hadden het net over een teken op Golgotha en nu een teken in de tempel. Dit teken? Dat een scheiding wordt tenietgedaan. Nee, dat God een scheiding teniet deed. Wat een schrik geweest. Die dag, een verklaarder denkt zelfs dat Kajafas die dag dienst had. In elk geval hebben de priesters het gezien. Dat dat voorhangsel aan flarden scheurde. Die scheiding die onschendbaar was, onneembaar was.

Wat moet dat een schrik geweest zijn. Als ze erbij waren, dan met de schrik van de dood. Wie kan dit zien en leven? Vooral een getuigenis. Om Hem te bekennen. Zij die zij genomen hebben, gekruisigd hebben. Hij is Gods Zoon. Zoals de hoofdman later inderdaad doet. Die getuige is van de dood van Jezus. Waarlijk deze was Gods Zoon. Te bekennen dat Hij het is. Wat het betekent. Het betekent het einde van de priesterdienst. Want de Priester vervult Zijn dienst op Golgotha.

Zoals dat kleed scheurt, wordt Hij verscheurd op Golgotha. Dat verzin ik niet. De apostel. Hij is tot zonde gemaakt. De zonden die scheiding maakt tussen God en mens. Daarom is Hij verbrijzeld. U kent het Woord van Jesaja. Dat die weg open is, naar het heiligdom. De Priester brengt het offer van Zijn ziel. Dan wordt de scheiding tenietgedaan. Dat voorhangsel scheurt. Dat geen mens kon tenietdoen. Dan dat twee paarden het doormidden hadden kunnen scheuren.

De apostel brengt het onder woorden: vrijmoedigheid hebben op die versen en levenden weg welken Hij ons ingewijd heeft door het voorhangsel, dat is door Zijn vlees. Vrijmoedigheid om in te gaan. Die weg was er niet. Er was een scheiding. Er kwam een weg. Een versen en levenden. Letterlijk betekent het een vers geslachte weg. Aangrijpend. Vers geslacht. En levend. Die weg is niet een ding maar Iemand. Christus heeft die weg ontsloten. Ingewijd. Die weg is nieuw gegeven. Die bestond niet. Waar geen toegang was is nu de toegang vrij. De weg ontsloten van boven naar beneden. Op het offer van de Zoon.

Zij die het gezien hebben hebben dat niet gezien als u begrijpt wat ik bedoel. Van ongeloof. Of wijdt u ziel hier niet met een buitengewoon verwonderend oog. Wij hebben vrijmoedigheid zegt de apostel. Of hebt u dat niet?! Ik heb dat niet vrijmoedigheid. Zou ik dat hebben?! Ik begrijp ze best. Als het gesprek wat vertrouwelijker wordt. Misschien zoekt u die dan niet op de goede plaats. Bij jezelf. In onszelf. Vind ik daar dan iets misschien? Vrijmoedig, vrijmoediger maken. Iets van echt geestelijk leven. Kennis of liefde of ijver. Nou gemeente ik denk dat de apostel daar zelf ook geen vrijmoedigheid zou hebben gevonden.

Wat zegt hij? Door het bloed van Jezus. Daar ligt zijn vrijmoedigheid. Als het over hemzelf gaat. Zo Gij Heere in het recht wilt treden, mijn, onze ongerechtigheden, wie zal dan bestaan? Dan laat dat verscheurde voorhangsel ook laat zien wat het is buiten de Heere te zijn. Dan moeten wij van verre staan.

Zoek je vrijmoedigheid in en zie op het bloed van Jezus. Trouwens wat is vrijmoedigheid? Taal van de Bijbel. Alles zeggen. Niets achterhouden. Zoals de Psalm het zegt, die stort voor Hem uit niet je halve hart maar je ganse hart. Je hebt voor Hem niets te verbergen. Vertel het Hem. Wat er ook allemaal is wat scheiding maakt tussen God en je hart.

Soms zijn mensen daar heel openhartig over in een gesprek. Dan ben je daar dankbaar voor. Maar dan zeg in weleens heb je dat ook tegen de Heere gezegd. Zo onmogelijk te maakt om in te gaan. Een mens uit de duisternis. Zondaar geen toegang hebben. Cherubim. Doet ons denken aan de ingang bij het paradijs. De wet zegt verboden toegang. Geen toegang voor zondaren.

Ook als jonge christenen kun je dat zo ervaren. Gelet op wie jij bent. Als de Heilige Geest dat licht gaat ontsteken. Wie ben ik? Zoals ik ben kan ik toch bij Hem niet wezen? Daarom is die prediking van dat gescheurde voorhangsel zo rijk. Vrijmoedigheid want daar is bloed. Hij is niet in de heiligheid ingegaan met handen gemaakt maar in de hemel zelf. Niet voor Zichzelf maar voor ons.

Met dat dat voorhangsel scheurt. Met dat de Zoon verscheurd wordt, scheurt dat voorhangsel. Nader hier niet toe. Nu is het: kom tot Mij allen die vermoeid en belast zijt.

Er zit gemeente met eerbied gesproken niet ergens beneden een piepklein scheurtje. Dat je alleen als je op de knieën gaat liggen een glimp van het heilige der heiligen kan opvangen.

Van boven naar beneden vrij. De Heere heeft het Zelf gedaan. De hogepriester mocht nota bene maar een keer per jaar ingaan. Maar de Priester is ingegaan. Hier ligt zo’n machtige troost voor het geloof in bestrijding en beproeving. Herkent u het niet?

Dan wordt het kil van binnen, zo verlaten. Dan verbleekt het zo. Voel je je zo verlaten. In die tegenheden waarin de Heere zo van verre lijkt. Van de week nog met een jongere lezen. Dat viervoudige staat er van verre, waar bent U Heere? Als de zorgen zo kunnen zijn. Met je hoofd weet je alle antwoorden maar mijn hart kan er niet bij. Ze zijn er mannen, vrouwen, zo geplaagd, zo gemangeld. En daarin ook nog Hem te missen. Spurgeon zegt: voor gelovige wordt dat voorhangsel niet opgerold maar gescheurd. Of zorgvuldig eraf gemaakt. God nam een trap en scheurde het van boven naar beneden. Het kan niet meer worden opgehangen. Het is onmogelijk. Er zal tussen hem die in Christus Jezus is, nooit scheiding zijn.

Ik ben opgetogen als ik daaraan denk, zegt Spurgeon aan het einde van die preek. Heilig opgetogen. Ik zou nog iets willen bedenken, tot slot. Terwijl we dat voorhangsel zien scheuren, is Christus daar ingegaan in de hemelse heerlijkheid. Hij is er al. Wat een machtige heerlijkheid. Het is zo zeker en zo vast. Diezelfde hoop schrijft de apostel over, die hoop is een anker der ziel. Daar Jezus is ingegaan. Dat geloof het anker van de hoop en dat is vast in Hem die daar al is.

Het zijn de stormen die je levensscheepje heen en weer doen gaan. Soms dreigen te doen breken. Hij is daar. In Hem is onze aankomst zeker. Want Hij is daar aan de rechterhand van de Vader. Hij is daar bovendien de Voorspraak. Niets zal doen scheiden van Hem. De weg is vrij. Ze zullen ingaan. De hemelse heerlijkheid. Als dat ergens is gebleken. Was het op Golgotha. Waar het ging over het paradijs. Heden zult u met Mij in het paradijs zijn. Kwaaddoener.

Door het bloed van de Hogepriester is het voorhangsel gescheurd. Dan komt er duisternis. Hoort die Priester het offer brengen. Want het anker van zijn hoop ligt vast in zijn Zaligmaker. Die straks als zijn oog breekt hem verwelkomen zal.

Amen.

 

Goede Vrijdag 7 april 2023 – Hersteld Hervormde Gemeente Putten – ds. P.C. Hoek – Schriftlezing Lukas 23 vers 33-48